de zeggenschap

---

Alla zè, we zijwijlle wee in de waggel veur eu jaur. En me neun dag seffes, want mij vau dieje zei altoi: ge leift maur iejene kieje en daddes in deun dag waudachizzijt. En hij kant weten want hij gaudoi toch no de taggeteg, me neun dag seffes. Kzalleum mau geloeëven en doen gelijkas hoi doe, dein weurrek oeëk messching zoeë aat.
Mijn vraa en mijn twieje uffraakes die paazen pertang dak da belangeni zal haulen zeun. Ksmoeër teveul sugarrekes zeggeze. Van toebak wel te verston. En das sleicht zeggeze. Ze zaugen alledaugen doeëren va mijne kop veu nemieje te smoeëren. Tstinkt vriejed (verschrikkelijk, zei mijn vraa), ons hois weutter zoeë graat van as eun padde, tes dier, tes nichoe, tes tees, tes tgeen … Alla, ze smoiten gedureg vanalles no mijne kop. En zemmen wel wa geloik oeëk vinnek, moja asgal miejer as twinteg jaur in deun doemp stau - iejest sugaretten, dein eun poip, dein zellef wa rollen en dein sugarrekes - dein est begot ni gemakkelijk oem te te zeggen va vandaug oep meirregennaa stoppeker mee, nem. Veu den iejenen est mesching wa gemakkelijker as veu deun anderen, in elk geval ik hemmer vriejed veul last mee.
En khemmet beloofd hé, wee nekieje, me nuvejaur. Kmoetet dein mau nekieje deumaanen oeëk. En die kleinste van ons die lot mijne kop ni gerust he daurover, ge moettet ni paazen. Alle daugen esse dau zeun: vauke waddesda, dhoeveulste sugaar esda vandaug al, wadhemmen afgesproken. Pessies mij moe, begot. En dein stodde daur hé gelijk neun onnoeëzelen.

Zoeë probeerekik maur elken dag eu paur sugarrekes minder te smoeëren, totdakker giejelemau vanaf gerauk. Dadhoopek, dapaazek en da verwachtek oeëk. Mo begint na astamblief ni allemau tegeloik on moi te vraugen awel joengen hoe zettet, zijdder al vanaf, van haa gesmoeër, want dein gonnek loeëpen, hé. Tes zoeë al mujelijk genoeg, dache oeëk ni moet beginnen zaugen. Lot moi mau doen, das best
Asjil van uffraa Renilda zijn vauder zauleger, oeëk neu mens van in de taggeteg tun geloeëvek, en neu mens da giejel zijn leiven gesmoeërd haa, dieje zaa tegen deun doktoor, tun dattieje zaa datteum moest stoppen me smoeëren: joengen, slaugt moi iejest mau doeëd, want oep moin lijftoid schiejekkik dau nemieje me oit. En noengkel Dolf zauleger, dieje smoeërdegen eun poip en sikte nog oeëk asseum al voivennegeteg jaur was. Kweetet, da vulter allemau giejen zakken, da klappen over dander mensen, mo ge moet toch oeëk uverans wa troeëst vinnen, est niwau schaupen.

Volla, daumee wettena oeëk in iejenekieje wiedatter hier ons tees papier zitte zabberen hei en oep deze stillo hei zitten boiten van arreuzze. Kzal maur aggaa over iet anders beginne klappen veu dattadie allemau oep es en toboi tzal mijn zinnen wa verzetten. Mor over wa? De mensen zijn allemau zoeë kallem. Zaan ze nog me eun overloie maug zitten, messching. Deuzeg gefiejest. Ik oeëk wa zeun, want dinspirausse lot moi oeëk in de steek. Of zaada kommen oemdak gieje sugarreken in mijne mond hem steken?

Zjozef van noengkel Beir, of Toemau alla, dieje zaa vrugger altoi tegen moi: joengen haa schaa die moet oeëk altoi doempen. Mo die van heum doemptege nog veul noiger as die va moi. Ne stoeëmboeët haader ni on. Ne, begot, naa zijnneker wee over begost, over al de gesmoeër.
Khem me nuvejaur eu keutje ghad va Zjozef. Wa zeggek, eu keutjen, twaurer droi tegeloik: eu nuvejaurskeutje me heulen nuuf adres oep, eun adreskeutje me heulen nuuf adres oep en eun adreskeutje van heule Jan, zijne zoon. Oeëk me zijn adres oep.
Das naa oep zijn Hammeneckers wille zeggen ze joengen na moette ni komme zeggen dache moi nemieje wet woeënen hé. En komt na mau nekiejer af oeëk.

Nuvejaurskeutjes, dau terkkekik moi niks van on, das weirrek veu mij vraavollek. Mo kweet da Zjozef da geziejever va moi oeëk leest en dauroem zeggek na iniejene kieje mau: Zjozef, Rita, Jan en Marleen eu gelukkeg jaur allemau en tot binnekeut iejes. Volla, das wee eu keutjen en neun tember gespaurd.

Eu goe sugarreken da zaa smauken naa, jom.
En diejen onnoeëzele kloon hie, die pakt toch iejen zeker…

Deze “NOENGKEL”
verschenen in het weekblad ‘Ons Klein-Brabant’ van 12 januari 1990.

P.S.: En dat sigaartje smaakt nog altijd, alle goede voornemens ten spijt …